Η γιαγιά μου

Γενέθλια!

Γράφει: Ελεάνα Παπαχαραλάμπους
18/8/2017
Σήμερα έχω γενέθλια! Σαν σήμερα δημιουργήσαμε με τεράστιες ποσότητες αγάπης το Papelle και από τότε η καθημερινότητα μου είναι πιο πλούσια και πιο γεμάτη από ποτέ.

Γράφοντας τα θέματα φωτίζεται η κάθε μου ημέρα κι όταν βλέπω πως με κάποιο τρόπο σκορπίστηκε λίγο φως και στη δική σας τότε αισθάνομαι ξανά τον πραγματικό λόγο που ξεκίνησα. 

Μια τέτοια σημαντική μέρα, σας αφήνω να διαβάσετε τα σοφά λόγια του αγαπημένου μου Χ. Μπουκάι και να αναλογιστείτε κι εσείς πόσο σημαντικό είναι να «φωτίζετε» και το δρόμο του άλλου.

«Πριν από εκατοντάδες χρόνια, σ’ ένα χωριό της Ανατολής, ήταν ένας τύπος που μια νύχτα περπατούσε στα σκοτεινά δρομάκια του χωριού κρατώντας ένα αναμμένο φανάρι. Το χωριό, νύχτα χωρίς φεγγάρι, ήταν πάντα κατασκότεινο. Κάποια στιγμή, ο τύπος πέφτει πάνω σ’ έναν φίλο του. Τον κοιτάζει ο φίλος, κι αμέσως τον αναγνωρίζει: είναι ο Γκούμο, ο τυφλός του χωριού. Δεν κρατιέται και του λέει:

«Καλά, Γκούμο, τι κάνεις με το φανάρι στο χέρι; Αφού εσύ δεν βλέπεις…»
Και ο τυφλός του απαντάει:
«Το φανάρι δεν το έχω για να βλέπω. Εγώ, και στο σκοτάδι ακόμα, ξέρω τους δρόμους από μνήμης. Το φανάρι το έχω για να βρίσκουν τον δρόμο τους οι άλλοι βλέποντας εμένα

«Σημαντικό, δεν είναι μόνο το φως που χρησιμεύει σ’ εμένα, αλλά κι αυτό που χρησιμοποιώ για να μπορέσουν να δουν κι οι άλλοι. Ο καθένας μας μπορεί να φωτίσει τον δρόμο για λογαριασμό του, αλλά και για να φέξει στους υπόλοιπους — χωρίς να είναι και υποχρεωμένος.»







ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ